Akitas In Memoriam

Voor altijd in onze gedachten

 

 

Dieren leven altijd te kort. Wie net als ik al meerdere keren afscheid heeft moeten nemen van een geliefd beestje weet hoe moeilijk dat kan zijn. Ik troost mij met de gedachte dat ik blij ben hem of haar gekend te hebben en dat ik er alles aan heb gedaan om hem of haar een mooi leven te bezorgen. Mijn dieren zijn altijd vrolijk geweest en blij als ze mij zagen, dus geloof ik dat ik daar ook altijd in ben geslaagd. Of zoals een ex-collega mij ooit vertelde: "Als ik na de dood terug kom op aarde, wil ik terugkomen als huisdier bij jou."

Deze pagina op lilama is speciaal ingericht voor alle hondenbaasjes, en dan vooral de Akita baasjes natuurlijk, die afscheid hebben moeten nemen van hun trouwe metgezel. Geef je hond een extra plaats in de wereld, zet hem op lilama, vertel over zijn of haar rare gewoonten en stuur foto's naar mij via info @ lilama.nl. Ik zorg dat er dan een extra plaatsje voor jouw hond wordt ingericht.

Fiona geeft de aftrap. Zij moest erg aan haar Akita 'Bobbie' denken bij het zien van Kensho's foto's. Ze hebben dezelfde aftekening op de poten.

 

Akita Bobbie

Door Fiona

"Bobbie's gewrichten waren al een tijdje pijnlijk, maar met pijnstillers had ie nog een goed actief leven. Twee weken voor zijn overlijden waren we nog een week naar Schiermonnikoog geweest, Bobbie mee. Hij wandelde hele einden, niks aan de hand. Wat dat betreft is het erg snel maar ook goed gegaan. Tot het eind is hij eigenlijk niet ziek geweest."

Lees hieronder het complete verhaal.

Fiona's verhaal "Een mooie dag voor de dood"


"Meer dan 11 jaar geleden kreeg ik een prachtige hond. Een Akita-reu van een half jaar oud, Bobbie. Een vrolijke, eigenwijze en nieuwsgierige hond.

Na de eerste 2 weken waren we al snel aan elkaar gewend. Elke dag ging ik naar mijn werk voor 4 uurtjes en Bobbie vermaakte zich dan met het uitzoeken van een onderbroek van mij uit de wasmand. Of bij gebrek daaraan een vieze sok. Die nam hij dan mee naar zijn mand en deed er verder niks mee. Misschien een beetje ruiken.

Toen hij een jaar was ontpopte Bobbie zich tot een heerser en vond dat ik hém moest gehoorzamen en zeker niet andersom. Ik vond dat niet, dus gingen we op cursus. Daar moest hij al snel met een muilkorf lopen, omdat hij net zoveel van honden hield als ik van mensen. Alleen hou ik me meestal in.
Ondanks dat en ondanks het feit dat Akita's niet bekend staan als honden die graag 'kunstjes' doen, scoorden we de meeste punten bij de examens.
Zijn karakter was gered en hij werd een erg prettige hond.

Een hond die soms lief snuffelend hele kleine likjes op mijn kin gaf, om vervolgens vol in mijn gezicht te niezen. Zodat de druppels letterlijk op mijn wangen zaten en ik mijn hele gezicht kon wassen.

Een hond die, als ik net een schone en lichte zomerbroek had aan getrokken en op het punt stond om de deur uit te gaan, even uit liefde zijn neus tussen mijn billen stak, zodat daar een duidelijk zichtbare natte plek was verschenen waarmee ik echt niet over straat kon. Bij bezoek deed hij dat ook en was daarbij niet te beroerd om bij dames even de rok met zijn neus op te tillen.

Een hond die constant wilde weten wat we deden en met zijn 'stekkerdoos', zo noemden we zijn neus, overal vooraan wilde staan. Die stekkerdoos kwam van de keer dat mijn ex een stekker in zijn hand had en die voor de grap naar Bobbie uitstak. Die kwam op dat moment net naar voren en plop! De stekker paste precies.

Een hond die enorme hoeveelheden kwijl kon produceren als hij moest hijgen. Ik zie hem nog tijdens een evenement met een sliert kwijl van 15 centimeter zijn kop schudden. Als in slow-motion wervelde die sliert op een nette mevrouw af...
Een hond die 's morgens -als ik op de WC zat- met zijn kop de deur open duwde om te zien wat er daar nu helemaal gebeurde.
Waar ik elke dag het spelletje: 'wie is er het snelst met de halsband' mee deed. Daar hadden we allebei veel lol aan.
Die ons als we langs hem liepen liet struikelen. En de visite ook. En mijn 80-jarige schoonvader ook.
Die tijdens het wandelen mijn hand soms zachtjes in zijn bek nam.
Die heel voorzichtig koekjes aannam. Was dat een nieuw soort koekje, dan werd het eerst aangenomen, vervolgens neergelegd, van 3 kanten besnuffeld, geproefd, uitgespuugd en vervolgens opgegeten.
Die het heerlijk vond om op zijn ogen geaaid te worden.
Die verschillende namen had: Bobbeltje, Grote Vriend, Meneertje Poepesteertje, Kereltje, Grote Vriendelijke Reus...
Een hond die op 28 februari opeens niet meer overeind kon komen. De dag die we allebei al een tijdje vreesden bleek aangebroken. Hij was 12 jaar.

Ik belde de dierenarts en de assistente beloofde dat ze begin van de middag zou komen. Ik heb een kussen gepakt en ben bij hem gaan zitten. Kop koffie en een boek erbij. Ondertussen tegen Bobbie pratend en hem zachtjes aaiend.
Hij was bij en heeft met heel veel moeite 2x een plas gedaan in de tuin. Dat kreeg hij nog net voorelkaar. Zijn poten werden koud en gelukkig kregen we hem op zijn kleed, zodat hij een beetje warm lag. Hij hijgde en kwijlde erg.

Toen de dierenarts kwam (onze favoriete dame) vertelde ze ons dat hij al in shock aan het raken was. Toch probeerde hij in al zijn nieuwsgierigheid nog even aan haar tas te ruiken.
Ze heeft ons gerustgesteld, verteld wat ze ging doen en hem het eerste slaapmiddel gegeven. Toen is ze even weggegaan en werd Bobbie een beetje suf, al was hij nog steeds bij. Na 5 minuten kwam ze terug en schoor een stukje op zijn poot om een ader te kunnen vinden. Ik nam zijn kop in mijn handen, Marcel hield zijn achterkant beet en zo kreeg hij uiteindelijk de overdosis slaapmiddel toegediend. Ik voelde hem weggaan. Zo was hij er nog, zo was hij weg. In a heartbeat.
Toen we hem met zijn drieën in onze auto tilden keek de dierenarts om zich heen en zei: "het is een mooie dag voor de dood".

We wilden hem laten cremeren en hebben hem zelf weggebracht, dezelfde middag. Het was alsof hij elk moment weer wakker kon worden. We spraken af om de as zelf te verstrooien. Toen we afscheid hadden genomen en hand in hand weer naar de auto liepen zeiden ook wij tegen elkaar: het is een mooie dag voor de dood.

Dag grote vriend.
Ik mis je vreselijk."

Fiona

>

Staat hier straks jouw Akita?

mail je verhaal en foto's naar info @ lilama.nl


 

De beroemdste Akita uit de geschiedenis. Na de dood van Hachiko werd voor het Station Shibuya in Tokio een standbeeld voor hem opgericht. Zijn vachtje is bewaard gebleven in het museum van Ueno en hijzelf is het onderwerp van vele Japanse kinderboeken.

terug naar een Akita Hondenleven HOME